گفت : سخن رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلّم در بارهء او ، و انتصاب وى به امامت امت در روز غدير خم ، و سخن رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلّم در بارهء او در نبرد تبوك كه فرمود : « تو نسبت به من مانند هارون نسبت به موسى هستى به جز نبوّت » و اگر جز نبوّت بود باز هم استثنا مىكرد و ما به يقين مىدانيم كه خلافت غير از نبوت است . و در آخرين خطبه‌اش كه حضرتش براى مردم ايراد كرد و ديگر پس از آن خطبه‌اى نخواند تا كه درگذشت كه در آن فرمود : « اى مردم ! من در ميان شما دو امر مهم بر جاى مىنهم تا زمانى كه به آن دو چنگ آويزيد هرگز گمراه نشويد و آن دو ، كتاب خدا و اهل بيت من است ، همانا كه خداوند با من پيمان بسته كه اين دو از هم جدا نشوند تا كه در كنار حوض بر من درآيند ، درست مانند اين دو انگشت و نه اين دو انگشت ( انگشت ميانى و انگشت سبابه‌اش را نشان داد ) ، زيرا هر يك در كنار ديگرى است ، پس به اين دو چنگ آويزيد تا هرگز گمراه نشويد ، بر آنان پيشى نگيريد كه هلاك شويد ، آنان را چيزى نياموزيد كه از شما داناترند » . رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلّم ابو بكر و عمر را كه ششمين و هفتمين از آن هفت نفر بودند فرمود كه بر على به امارت مؤمنان سلام دهند . به جانم سوگند اى ابان ! اگر روا باشد كه براى عثمان و طلحه و زبير آمرزش بخواهيم چرا كه بدكاريهاى آنان بر ما پوشيده نمانده ، بر ما است كه اگر بتوانيم براى آن دو هم آمرزش بخواهيم ، زيرا طلحه و زبير با على بيعت كردند و من شاهد بودم ، بيعت به رضا و رغبت نه از روى فشار و اكراه ، سپس به خاطر دنيا دوستى و قدرت‌طلبى بيعت‌شان را شكستند و خونهاى محترمه را ريختند و پس از شرك به خدا گناهى بالاتر از ريختن خونهاى محترمه نيست . اما عثمان ؛ افراد نادان و سفيه را به خود نزديك كرد ، پرهيزكاران را دور ساخت ، رانده‌شدهء رسول خدا را به مدينه راه داد و به خود پناه داد ، دوستان خدا و صالحان را تبعيد كرد و راند ، بيت المال را سرمايه ثروتمندان ساخت ، بر خلاف كتاب خدا حكم كرد ، بدكاريهاى او بيشتر از آن است كه شمرده شود ، بزرگترين بدكارى او سوختن قرآن بود و زشت‌ترين آنها اقامهء نماز